19 may 2009

¡¡Cumpleanos Felíz para a nosa Lamela!!

Pois sí... hoxe tócame presentarme a min. Son A Lamela de Veleigaz e resulta que hoxe e o meu cumpreanos... mirádeme na foto que gracia me fai jejeje
Salvo algun achaquiño na rodilla e algún pasteliño que comin de mais ultimamente... podería decir que estou bastante parecida...
Ademais fixádemos que moderna son eu que xa daquela levaba o sobrepostos nas mangas que tanto vemos hoxe en día.. en fin e que unha esta divina se poña o que se poña ¿ou non? Pois na mais rapaces... vemonos por aquí e contade por suposto con outra mirinda por a miña parte. moitos bicos

15 may 2009

Os maiores

Eran aquellos..... aquellos escuchados, admirados y muchas veces envidiados. No eran mas de cuatro o cinco años que nos diferenciaban pero claro.. ya sabeis que en esas edades solo un año mayor implicaba mucha pero que mucha difernecia ya...
Nos llegaban sus historias de monforte, sus juergas y escapadas, sus vehiculos..aquel tal R 12 blanco..Maki seguro nos puede contar ya que se nos colaba en sus aventurillas..

Y aquí tenemos a una pareja que hizo historia.. y tanto que ya la incluimos tambien en nuestro verano azul..sobre todo al de alante en el perico..¡no se perdía una!
La foto es buenísima conseguida por cierto gracias a covetas...
Y aquí.... ¡Covetas! and family ¿la teneis ya todos localizada?.. del grupo de los mayores o mas bien de aqui y de alla o como nos dice ella..... de este y otros veranos azules...

Unos añitos mas tarde llegó la prime do que está detrás no perico...
Lucía de la mano de su abuelo hace ya unos añitos..bonita foto ¿eh?

Y claro, despues llegó y arrasó el numeroso y clan de los nacidos en los 70... no me estraña que reengancharais eh chicos?

e..se queredes ver mais de maiores pinchade aqui

10 may 2009

Siempre quise ir.... a Veleigaz...

Y aquí estan las pruebas del delito...

Los primeros ensayos en "El Banco"
Despues de la dura labor...un ratito de recreo
Y mas tarde después del bocadillo y el recreo llegó la grabación y maquetación del tema en el estudio...Como veis, estudio altamente cualificado en los últimos avances tecnológicos...Ya le gustaría a Loquillo ya...

Y aquí se nos presenta el compositor musical con su chica Eva, hoy en día
dice, por si nos cruzamos en el camino y no nos reconocemos...

6 may 2009

¿Cuántas de churrasco?

En lo tocante a la alimentación no teníamos problema alguno, ya que si bien empezamos con aquellas rebanadas de pan con nocilla que nos preparaba Anduriña, continuamos ya por nuestra cuenta con el picnic de cadeiras con toda variedad de empanadas…
Pero sin lugar a dudas nuestro menú mas habitual y favorito era El Churrasco ¿Cuántas fueron? Contando que aún ahora nos churascamos de vez en cuando … echar, echar cuentas…
La estrella se la lleva la Parrillada Núñez donde fueron nuestros comienzos y de los mas numerosos .. El pan ( y algún que otro criollo)volaba de una esquina a la otra .Y es que eso de interrelacionarnos y la comunicación se nos daba muy bien dándonos igual donde estábamos sentados cada uno ya que si alguien pedía pan, ahí estaba el de la esquina opuesta para pasárselo…
Eso sí es amistad ¿eh chicos?… ¿cuántas veces estáis en una mesa de cuatro o seis y no se te escucha si pides pan..?En esos momentos yo me acuerdo de nuestras churrascadas y pienso jo.. pues yo he estado cenando en mesas kilométricas y si pedía pan, aunque estuviera en la otra esquina…¡me llegaba volando! Y voy mas allá, porque incluso siempre había alguien dispuesto a atravesar la mesa por encima literalmente si hacia falta… eso si, sin romper ni una copa! vamos, faltaría mas.. Nos paseamos también por Bulso, Mañente , a casa da Chiriña, Veleigaz...y alguno mas que seguro vosotros recordais mejor que yo…Pues sí, Salvo algún año que se nos dio por la pasti maja italiana o el intento un poco mas “chic “ de la cantina de Doade, nuestro menú favorito y parte de nuestra identidad fue El Churrasco!
Venía claro, con el vinito, patatitas, buenos criollos, ensalada y como no; postre, café y chupito..Cantábamos una de la tierra y luego para hacer bien la digestión en algunas ocasiones practicábamos deporte. Ya os conté lo que nos gustaban a nosotros los deportes.. En estos casos lo que hacíamos era el Manteo!! Por si alguien no lo conoce consiste en jugar todos.. Algunos enganchan a uno /a al despiste y lo levantan (mantean) en varias ocasiones . El objetivo es que el manteado/a toque el techo.. El resto anima(chicos) o se preocupa de que el manteado regrese al suelo entero ,si atravesar el techo(chicas). Es como veis un deporte de riesgo… de esos que ahora están tanto de moda..
Una vez practicado el deporte llegaba el jaleillo del recuento de la peseta para pagar. Pasábamos la cesta y ale ya estábamos preparados para la noche monfortina….. que os tocará queridiños nun próximo capítulo.
O Tospiro na primeira fila, Liñares el vinito....e Bimbas como no posando...

¿chanin?

cuidadin cuidadin co coitelin...O fondo o anfitrión de parola co mouchiño moreniño


Aquí as que posan son outras dúas....Que juapiña a Lamela



Eu xa me atopei.. ¿e vos?

2 may 2009

¡Feliz Cumpleanos Yores!

Hola! A min chamanme Yores, George, Trijor...ou algún mais que me dicen por ahí. Desde aquela que me cortei en cadeiras xa pasaron alguns aniños ( non moitos eh!).Gústame moito argallar e organizar o montón que andan por aquí e tamen me gusta moito viaxar... (a verdade e que ainda viaxei bastante...) Ben, o caso e que hoxe estou de cumpleanos e quería invitarvos a todos a unha mirinda... ¿qué me comentades?

29 abr 2009

Arantxa

Hola, soy Arantxa tengo sólo unos días y ya me han habaldo de vosotros.. Aún estoy un poco liada con todos y personalmente sólo he conocido al tío Bimbas...Darme tiempo y poco a poco iré enterándome de todo..Me llaman por aquí baby Diaz Araya pero creo que por ahí me vais a conocer como .. a filla do Bimbachin ou a netiña da Saladina, a filla da Estrella, da Airexa de Figueiroa!
A este de aqui abajo ya lo conoceis... Es mi papá. A mí me pillaron acabndo la palabra Figueiroaaaaaaaaaa

Otra vez mi papa... A ver si os cuenta que estaba pensando.

26 abr 2009

Los medios de transporte

No podía ser de otra manera, y nuestros primeros desplazamientos fueron andando… Cadeiras, Neiras, Gundivós, liñaran… No había fiesta que se nos resistiera y entrábamos en el campo de la fiesta a tropel…Maki se nos subía al palco a cantar solo amor de Cadilac y Juancar recitaba poseías ( que tierno…)nosotros comiendo gusanitos… mas adelante cambiaríamos el kiosquito por el bar ;)
Luego llegaron los vehículos de dos ruedas…Aquí va la mas auténtica que aunque no es la nuestra es para recordarla bien...

la super

Pero las teníamos de mas nivel …llegó gpr y ns1 de manos de maki y moucho y como no la reina entre todas.. la vespino del pepiño!! ¿Cuántas estamos marcadas chicas? Aunque en marquitas creo que yo me llevo la palma…una piña se atravesó por el medio y allá nos fuimos al suelo ¿eh liñares? En nuestro caminito de piedras de corazones…aún de aquella sin asfalto… recuerdo ese verano a la perfección..el concierto en Monforte, mi pata vendada y vosotros rodeándome..
¿y el incendio que evitamos con la moto Rieju moucho? Cuenta cuenta…buscando en liñares bombonas de butano..
Pero claro las dos ruedas pa 20… como que no dan para mucho eh!! Asique nuestro desplazamiento favorito a Monforte era el…. imos a dedo… ¿ou? ( autoestop para aquellos que no lo pillen) Bueno, bueno, nos estoy viendo perfectamente; para bajar el cruze de la Carqueixa y para subir, allí en plena carretera detrás de aquellos arbustos para no asustar a las almas generosas que nos paraban.. Menuda montábamos cuando paraba alguien... ahora subes ti, ti vas con aquel o ti con aquel outro ..y nos daba igual el tipo de vehículo ya que experiencias las hubo de todo tipo desde camión de porquiños hasta el coche de lo que mas adelante fue la acaldesa!!
Y por fin con los 18… ¡¡nuestra libertad!! ¡¡¡Las cuatro ruedas!! Llegaron R9, R6, R8,R5, R4 Kadet, BX, Renol Expres, Seat 127(verde gines), Seat fura, Corsa…bua era lo máximo! Y tanta emoción… claro algún que outro golpeciño houbo.. A ver si nos conta o Yores
Por cierto la entrada va con la aportación documental de maki en lo que respecta a marcas comeciales...que yo soy un desastre y como veis al cantante no se le escapa una…

21 abr 2009

Cada día eramos mas y practicábamos "deportes"

Si no me fallan los números llegamos a ser unos veinte haciendo barullo...
Uno de los deportes favoritos era sin duda el ceibar, aunque claro! había ocasiones en que los ceibadores eran mais cos ceibados.. (tradúzcase, para aquellos que no nos entiendan, como pastores y animales bien sean vacas u ovejas..). Andábamos alá por os prados da airexa ou do barrio custodiados as veces por O Dionisio empeñado en que xugaramos o trompicallo...
Otro deporte que se nos daba un poco peor era el de hacer torres humanas.. , no sé de donde nos vino la moda esa aquel año, pero el caso es que alguien tuvo que poner escayola.. No se si hay alguna foto de esas torres, alguna me suena.. si aparecen ya sabeis ¡al blog! Aún recuerdo a mi madre... ¡pero hai que ver que tolos estades..!
Otro año se nos dió por el rugby...otra moda rarísima ¿no os parece? ¿rugby? ¿pero quién mas jugaba a eso? ¿ y de dónde salió?....yo creo que lo que queríamos era tirarnos unos encima de otros..y cuanto mas fuerte mejor..por los super prados de la lamela con los del barrio al completo. Aquí van mas fotitos... vereis los comienzos del chucalate en invierno claro..fue supongo alguna pascua donde los shorts quedaron aparcados

¿alguén sabe onde é esta foto?


O chas... en pequeniño

as primeiras chucolatadas

16 abr 2009

A Medorra de Veleigaz

Investigando sobre os nosos mais antigos antepasados ...estiven averiguando sobre a medorra de Veleigaz e mirade mirade todo o que temos de interesante por Figueiroá...

En figueiroá temos varias mámoas ou medorras. A Peniña do Ouro na carretera que vai a Ferroños con tradición lendaria; o Lugar da Mámoa cerca do campo de fútbol da Carqueixa, aínda ben visible na paisaxe coa súa violación central, pero bastante ben conservada e de xenerosas propororcións, e tamén no alto da Capota por riba de Veleigaz. Esta última podería reponder a un túmulo megalítico que aproveita un afloramento natural, aínda que cumpriría facer excavacións para aseguralo. A toponimia que se refire a ela como a Medorra da Capota parece confirmalo, esí como os restos cerámicos que apareceron no lugar. Outros lugares interesantes neste senso é o dos Forniños e os Fornos, que en moitas ocasións alude a este tipo de monumentos funerarios. Polo demáis Figueiroá ademáis de Petroglifos e mámoas ofrece outros moitos episodios da historia interesantes, entre eles a Vila Romana da Leira da Viña cerca do lugar do Taro.

Non me digades que non temos aquí un bonito traballo de investigación... aqueles que tedes a sorte de ter ainda os avos.. a ver si conseguides mais informacion ou localizades os lugares... A min tenme despistada o de Forniños, xa que nunca escoitara o nome..E da vila romana do Taro seguro algo saberá o Albino...
Por certo, a información mandouma Alfonso Campos o cal agradecemos esa recopilación da nosa historia...

unha das penas na medorra de veleigaz

14 abr 2009

Ese sentimento..

Y un año mas la Pascua de Figueiroa pasó y como no, ya nos invade ese sentimiento nostálgico y de melancolía que sentimos siempre estos días posteriores...Para los que nos vamos el regreso y la vuelta al día a día y para los que quedan...esa sensación de vacio, ese pueblo sin gente, sin coches...la vuelta también, al día a día.
En fin, que a cojer aliento y al toro con estos días que por experincia los síntomas iran disminuyendo sin necesidad de medicamento...Eso si, que se prepare el veranito que o barullo volverá..
Aquí van as fotos da ruta por o cima da ribeira
O que se foi mais lonxe e o que quedou mais cerca

A pinchar aqui para ver mas fotos