31 ago 2010

Cuando sólo se escucha el sonido de las moscas...

Con esos 35 grados a las cuatro de la tarde del mes de agosto y para aquellos que no somos capaces de dormir la siesta (en Veleigaz por poner un ejemplo…),la alternativa que nos queda es escuchar el sonido de las moscas… y tengo que decir; que de vivir en la aldea, esto es una de las cosas que menos me gusta; las moscas, sus picaduras y los mosquitos atolondrados con un único objetivo; los ojos de los paseantes de los bonitos caminos de las aldeas…

Pero como para todo tenemos solución; No hay mejor abanico que un “fentiño ou unha ramiña de carballo como ben nos enseña Chiri:

Y eso que estos animalitos, como todo…, también van a menos ya que antes hasta hacíamos campeonatos de a ver quien cazaba mas moscas al vuelo con la mano.. Esperábamos a que se posaran en el mármol de la mesa de la cocina y zas…. Yo tengo cuatro jajajaja luego ya llegaban los mayores y nos arruinaban la fiesta…nenaaaa trae o bote das moscas… fszzzzzzzzzz por aquí fszzzzzzz por allá, se cerraban ventanas, contras, puertas y todo a oscuras esperando a contarlas después, en la hora de la merienda, donde la luz volvía a entrar en la cocina y volvía el barullo después de la laaaaarga y placentera siesta…. de algunos claro!




Y vosotros... ¿cazades moscas ou durmides a sesta?

24 ago 2010

Xente...

Este veranito ya se acaba queridos blogueros …Os pondría una vez más aquella canción del Dúo Dinámico que todos los años se me viene a la mente…pero como no hay que ser repetitivos… aquí va una pincelada del verano en imágenes y con una canción de fondo dedicada a tanta xente…
Xente que vai soa. Xente que vai embora. Xente que namora a xente…
Xente diferente. Xente intelixente. Xente intermitente. Xente….
Xente divertida. Xente distendida. Xente a túa medida. Xente…
Xente que comprende. Xente que sorprende. Xente que non se vende. Xente…
Ahí está pues, dedicado a todos nosotros que damos, si cabe, un poco de vidilla a las aldeas en verano donde todos peregrinamos… y en especial y con mucho cariño a todos los que os quedáis dándole vida, que al fin y al cabo es lo que verdaderamente da el gran valor a todo aquello… Gracias por estar ahí. Ojalá año a año aumente el número de personas que elijan vivir o bien visitar nuestras aldeas. Y repito una vez mas;

Ojalá que para ello, aparezca un medio que lo haga viable…


Un verano divertido que ha tenido un poco de todo y donde alguna que otra excursión tendrá una entrada especial :)..

3 ago 2010

De boda

Y aquí la tenemos.... ¡¡La boda!!
A ver quien le saca punta a las fotos...
Boda Casro

5 jul 2010

Me voy de campamento urbano ¿?

Eso dicen los niños ahora...El 22 de junio acababa para nuestros peques de ahora el cole y el 23 de nuevo en pié bien tempranito al campamento urbano de su cole o de algún otro cerquita de su casa .... Algunos afortunados no madrugarán porque sus papis tendrán vacaciones y otros serán los abuelos los que los paseen de parque en parque o se quedarán delante de la tele con la PLAY, el Ordenata, DVD, Mp3...
Aquello de ¡¡me voy a la aldea!! creo que suena como una cosa rara de dos o tres....
Bueno, al final los campamentos urbanos no están tan mal....Aprenden jugando con otros niños, comparten y se lo pasan bien con monitores super preparados con lo último de lo último en métodos educativos.....Lo que me pregunto es si estos nuevos veranos quedarán en la memoria de estos niñ@s. Seguro que algo recordarán pero de ahí a que forme parte de ellos, de su persona.... mmmmm tengo mis dudas...¿qué pensáis?
En fin, que mientras meditáis....A la aldea nos iremos algun@s ¿a que sí?...a ver si tenemos un poco de todo esto que vais a ver en este veranito 2010..
Nos veremos de nuevo las caras..
Y nos daremos un chapuzón...
Puede que alguna excursión...



Mmmmm cenita o cenitassss ¿cómo no?
y una tardecita en el banquito de Veleigaz...


Feliz Veranoooooooooo a tod@s!!!

26 jun 2010

Mais do carro...

Despois de terme un bo rato facendo un master sobre o carro galego...era demasiado o que quería poñer no meu comentario asique aquí vai mais deste temiña tan complexo....
Parece ser que hai un montón de palabriñas sobre as pezas que compoñen o carro galego e que según as diferentes zonas de Galicia chámanse de moitas maneiras distintas...
Traitoras ou treitoiras mouchiño, salen no debuxiño e participan nese son tan característico do carro que preguntaba garabixo.. ¿son boa alumna eh?..recoñezo que levo un monton de tempo leendo cousiñas... pero encántame eso de investigar e mais aún atopar a resposta jeje
Aquí o debuxiño onde as atopei;


e aquí unha breve expilacación;

A música do carro do país animaba os camiños galegos, rivalizando entre os carreteiros por cal soaba mellor pois podíase variar apretando máis ou menos as treitoiras ou mollando o eixo. Unha das maiores utilidades deste son era, ademais de animar ós bois no seu camiñar nos estreitos e tortuosos camiños con pouca visibilidade por onde non pasaban dous carros á vez, abrigo cando a carga era voluminosa como toxos, palla, etc, avisando de que se achegaba outro carro en dirección contraria e había que apartar axiña para deixar paso ao que tivese preferencia; este era o momento dunha pequena parada para botar un conto entre os carreteiros despois do obrigado bos días e San Antonio.
Xa sabemos añgo mais pequen@as!

15 jun 2010

O Carro

Los encontramos ahora a pedazos, desechos, algunos afortunados aún enteros, con casi todas sus piezas en alguna oscura bodega o al fondo de la palleira, donde no estorbe mucho para poder meter el coche... Bueno, y también como elementos decorativos.... rodeados de un bonito césped y con bonitas plantitas sobre ellos... Pero hay un uso que todavía me gustó mas y es el que le dá nuestro amigo Alejandro...
A mí aún me tocó algún viajecito a los xunqueiros con seis o siete añitos.. Allí nos subíamos los primos esperando a pasar por el caminito de piedras, donde esperábamos a las mas grandes para saltar cuando el carro pasaba sobre ellas....¡¡Agarrádevos os estadullos!! decía o abuelo....y yo con el miedo a caer lo que hacía era sentarme al final, colgándome los pies y mirando el camino pasar por debajo....eso sí, cuando llegaba la cuestecita; en pié y bien agarradita...Ya me hubiese gustado encontrar alguna foto antigua del carro en todo su esplendor pero no ha podido ser...asique, en su lugar, esta bonita canción con el vídeo, que creo a mas de uno, os volverá a llevar a escarbar en vuestra memoria y encontrar aquellos recuerdos del carro del abuelo...




Bonito ¿eh?
Y ahora a regresar al presente pequen@s...

Para los curiosos aquí va un enlace de las partes del carro... A mí por mas que lo leo no consigo aprendérmelo... Vamos a tener que dar una clase práctica de este temita...

O carro galego

6 jun 2010

Nos vamos de boda...

Este fin de semana descansando por Veleigaz se hablaba de bodas… Se nos casa un pequeno de Bolmente…y como parece no son acontecimientos muy habituales el tema había que analizarlo bien..y digo yo ¿Cuál fué la última boda celebrada en Figueiroá? A ver si alguien me lo dice y mientras tanto, hagamos el repaso de la que yo tengo mas cerquita; la boda de anduriña
El camino a la Iglesia era duro…por la carreiriña como que la novia iba a encontrar dificultades asique ale!! ¡¡campo atraves!! Atravesando la lamela y todos los invitados en solidaridad detrás…No quiero pensar como llegarían todos esos bonitos zapatos a la Iglesia.. Seguro mas de una llevaba repuesto…¿y los bajos del vestido de la novia?
Es algo que tengo que preguntar a Anduriña..
Llegarían a la iglesia donde el novio esperaba ….y luego las fotos dentro y fuera de la Iglesia de las que estoy segura de que todos teneis una parcida…



Y después el convite ¿quién encuentra algún conocido?


En fin, que salvo el desplazamiento a la Iglesia andando de la novia, el resto supongo no cambiaría mucho ..¿no?
Siiiii ya se que ahora eso de casarse “no se lleva” ...pero bueno, aunque solo sea por el envoltorio de algo que va dentro mucho mas importante...a todos y mas a todas nos gustan los envoltorios bonitos…
Asique Castro, no se si nos lees pero desde aquí; para la bueno y para lo malo, en la salud y en la enfermedad, en las alegrías y en las penas….lo mejor de lo mejor para ti que te lo mereces!

26 may 2010

O tren que me leva pola beira do Miño...

Me leva e me leva polo meu camiño.
O tren vai andando pasiño a pasiño
e vaime levando cara o meu destino...
Así decía aquella canción de Andrés do Barro ¿no?
Hablando de trenes, si los viajecitos en coche dsde Vigo eran interminables...¿qué me decís del tren?
Laaaargos y preparados casi para saltar en marcha en la estación de Canabal ya que el tren paraba apenas unos minutos...
Pero eso sí; el viaje precioso a beira do miño y con el encanto que tiene el viajar con el chacachá del tren ....
No veáis que alegría me llevé cuando ví que estaban restaurando el tejado de aquella vieja estación que se veía al entrar en Sober por Canabal...Una estación preciosa por cierto.

Y mas alegría aún cuando este pasado lunes leía en el periódico que se inaugurará, este verano, la nueva ruta turística en tren antiguo entre Monforte y Orense..
Aquí os dejo en enlace
Yo me apunto al viajecito..¿quién me acompaña?

18 may 2010

Ese 25% de Veleigaz..

Erase una vez hace muchos, muchos años; una mujer de la cual nombre no sabemos y natural de Sante, parroquia de Bulso, que vino a casar en Xanimol..Tuvo nueve hijos de los que en Xanimol quedaron dos. Otras dos; Dolores y Crisanta casaron en Veleigaz. Casó uno mas en Momelle , otro en Liñaran, otra en Barantes y una última, Agustina, en Vilabalde.
Dolores se casó con Manuel, hijo único parece ser, natural de Veleigaz y tuvieron dos hijos Benigno y Dosinda casada con Santiago de Cimadevila.
Benigno quedó en Veleigaz y se casó con María Rosa, hija de su tía Agustina de Vilabalde y por lo tanto primos… Tuvieron cinco hijos; Lola, Manolo, Rita, Pilar y Pepita
Fue Manolo el que en Veleigaz quedó casándose con Generosa de Navan y tuvieron cuatro hijos Pepe, Moncho, Edita y Nelita..Manolo fue labrador como su padre, como su abuelo y como seguramente su bisabuela, aquella mujer que vino de Sante... Ninguno de sus hijos continuó esta tan loable y antigua profesión y emprendieron como tantos el camino a las urbes…
Asique como resultado de este revoltijo, del cual no se si os habréis enterado…. resulta que llega un cachito de mi … ese 25% que se supone tengo de mi abuelo Manolo de Veleigaz. Aquí estan esos primeros orígenes y supongo como ejemplo de tantas familias parecidas casadas todas entre parroquias y de misma profesion.. ¿non sí?
Como foto la bisabuela Rosa una vez más con su hermana Elvira delante de la cantina de Bulso.
Y como pregunta de examen par ver si lo habéis pillado…¿de quién es hija esta tal Elvira?

10 may 2010

Sementar, Sementarei...

A raiz de plantar as miñas primeiras ceboliñas en Veleigaz e a raiz de escoitar esta canción...;

Sementar sementarei,
loguiño de crarear,
en tanto no pobo medre un meniño,
un vello e un cantar.
Un meniño rebuldeiro
que fale na lingua nai
que suba nos pexegueiros
a fruta verde a roubar.
Un vello que de consellos
un rostro de fume e pan
que conte contos ós nenos
do cuco e do paspallás.
Un cantar de redención
que toque a desolación
nun limpo e craro alborear.
Logo, deixáime morrer,
entre dous regos, queimado,
cando veñan os solpores
dos homes esfamiado

Mirade o que saliu;



Ahí os tedes. Os últimos meniños e meniñas en aparecer... E parece que ELAS non han dar abasto ¿eh?