22 nov 2009

Cazando Biosbardos...

Anduve yo esta semana cazando biosbardos por la red.... Para aquellos incultos en el tema, (como yo hasta hace unos días), os contaré que Os biosbardos son unos seres mitológicos gallegos y esa frase tan escuchada de andar os biosbardos no es otra cosa que andar distraido, pensando en las musarañas...
En cuanto a cazar biosbardos aún no lo tengo yo muy claro... a ver si hay alguien que nos pueda contar si cazó alguno....
Aquí os paso una foto de esas de una buena risa...(que no se nos enfanden los protas) pero esque pa mi que aquí teñen un pouco cara de biosbardos jejejeje
sobre todo el de la derecha...y Jores.. que tiñas na cabesa??


Otra cosita... mas sobre Biosbardos leeros el librito de cuentos de Blanco Amor;

Os Biosbardos

Dice el prólogo algo así como;

"Velaquí os xogos perigosos da saudade. Para nós, os emigrantes, pensar na terra, é pensar na porción da nosa vida que nela sucedeu, ou sexa pensala co corazón, revivila un pouco maxicamente, como decote pasa cando se pensa co sentimento..."

16 nov 2009

Aldeas de Figueiroá

En la Airexa buenas vistas,
en el barrio llano lugar.
Cima Vila arbolado,
buena piedra en Veleigaz.

Xanimol encrucijada,
para liñares llegar.
En el otro caminar,
a Navan se desplazar.

Liñares pueblo lejano
desde la iglesia llegar
donde el amanecer
bien se puede contemplar.

En Prados nos acercamos
a la veiga comunal,
y encontramos el camino
al pueblo de Liñaran

Desde el Taro se domina
una grande extensión,
entre Bolmente y Barantes
se observa la división.

Vilavalde pueblo grande
lugar de buenos talentos,
casi lindando Bolmente
y muy cerca de Proendos.

La Carqueixa pocas casas
pero en buena situación.
Al pueblo de Figueiroá
le ofrecen la dirección.

Una dedicatoria a nuestra parroquia. Anduriña

12 nov 2009

Un añito más para Tóspiro...¡Muchas Felicidades!


Moitos Parabens decimos por aqui!!Para o neno bonito de Veleigaz.. El rubito de ojos azules que hoy nos está de cumple y que aunque hacía añitos no veíamos.. lo recuperamos aquí en el Blog!
Que tengas un gran día Tospiro de Caña, y que este añito mas te salga redondo como los donuts jeje
Al fin y al cabo 25 no se cumplen siempre ¿non sí?

10 nov 2009

¿Es la vaca... de dónde nace o de dónde pace?

¿alguén a recoñece?

Aquí que estamos todos desperdigados por la España y Europa adelante…
¿vosotros que pensáis?
Está claro que todos tenemos un cariño especial a esa terriña que nos une aquí en este Blog.. bien por ser la tierra donde nacimos o de nuestras raíces o bien porque forma parte de nosotros por tantos felices momentos vividos..
Pero… ¿de dónde somos cada uno de nosotros?
Para mí esta ha sido siempre una pregunta difícil… Yo soy de Vigo, contesto. Y al rato añado... pero mis padres son los dos de Lugo y en mi casa más que pescado se come carne!! Somos do chouriciño e a cachucha do porquiño… do lacón con grelos…Hablamos el gallego del interior sin "eses", sin "ges" y de redes y mareas como que no entendemos mucho….
Y así me quedo…pensando que de Vigo tengo poco, aunque es el lugar donde nací, donde pací y sigo paciendo… y es entonces cuando también pienso, que se me haría muy raro doblar la esquina al caminar y no ver ese cachito de mar…

2 nov 2009

Cerrotiño, cerroteiro dime do teu compañeiro

Recordando os que se foron, con olor a crisantemo...Rodeados de castañas, quitamerendas e cerrotas..ou tamen chamados monxos, choupis ou cogordos..¿quén da mais?

E ben bonito o verao, a primaveira.. pero a ver que me dicides do outono...
Hai a quen lles gustan, hai a quen non, pero..... ¿a ver a quen non lle gusta atopalos? aparecen ahí derrepente xuntiños e nunca o parecer soiños.. sonvos coma nos que nos gusta a compañía...
eu atopei dous yupiiiiiiiiiiiii Aquí tedes mais.. A ver si alguén me dice se se poden comer ou non...






¡Cantas quitamerendas! decía anduriña, cando aparecián esas frores lilas pequeiñas que vedes na primeira foto. Chamávanlle así, o parecer, porque saían cando se acababan as merendas, os días eran mais cortos, ceávase antes... e pa camiña.
Boas noites

28 oct 2009

¿Patrimonio Cultural Inmaterial?

¿Qué será eso de patrimonio cultural inmaterial? Eso me pregunté yo cuando en un zapin, esa pregunta que escuchaba, me hizo quedarme con el dedo parada en la tvg...
Aquí os paso el enlace del video por si tenis cuarenta minutitos libres y quereis verlo..

Yo me quedo con este último párrafo;
"Afortunadamente o noso patrimonio cultural inmaterial, que e inmenso, ainda está vivo en todas partes.
Ainda que coa nosa maneira de vivir nos últimos 50 anos deixou de transmitirse como se fixera sempre; de xeración en xeración.
Para que siga vivo e sexa útil é para o que traballan un grupo de profesionais no chamado proxecto ronsel.
Tratáse pois, de que nas cidades se siga xogando nas rúas, e que se escoite asubiar os artesans. E que nas aldeas haxa barullo de nenos, e que arrecenda a herba seca na sega e a viño na vendimia. E que se poida camiñar polo monte limpo e que as palabras nomeen lugares habitados. E trátase, por suposto, de que a música continúe soando"

Y aquí teneis de nuevo a la bisabuela Rosa de Veleigaz con Bertita... dos generaciones entre ellas...

¿Aún se puede recuperar ese patrimonio cultural inmaterial?

24 oct 2009

Cuando llueve

Se hizo esperar el agua, pero cuando llegó lo hizo a lo grande! Ya tenemos aquí el invierno pequen@s ; mojado, frío y esta noche ya con una horita menos...
Estos días en Vigo ha caído una montonera de agua que ha empapado a mas de un@..
Recordaba ese olor a tierra mojada y el escuchar en silencio el agua caer por los tejados de Veleigaz..
Aunque también pensaba en el sonido de las goteras de alguna otra vieja teja rota...
Nenaaaaaaa, decía anduriña, trae un baldeeeeee!!!! que choveeeeeeee!!!

19 oct 2009

Al montón que poquitos son

Pero hay que ver que bien se nos daba esto de amontonarnos unos encima de otros. En serio que me encanta volver a ver estas fotos con vosotros.
Como de costumbre y como ya dijimos antes, el sitio nos daba un poco igual;

En las escaleras al fresquito de las calurosas tardes de verano..

En el ya conocido banco en una postura bien cómoda para ver unas fotitos... Ahí ahí esos cuerpos elásticos..A ver si enlazais brazos con piernas de cada uno..¿dificil eh?

Y por último ¡la mejor! ¡¡Forniciooooooooooo!! Explicarlo explicarlo chicos, que desde luego la fotito dá lugar a algunos equívocos…
Hay esos culitos... que monos...¿de quién serán? ¿ y quién estará debajo de todo?




Pues aquí teneis hoy sesión fotos..a disfrutar de ellas y feliz semana a todos. Biquiños

14 oct 2009

As castañas

Que bonitiñas e ricas que son...por riba da cociña, remexéndoas cas mans para que non se queimen. Falando e contando historias... Xuntiños o caron da cociña porque xa chega o frio do inverno...
Pouco a pouco van estando. Probanse, pélanse, e mentras... séguese falando. Logo comense, despaciño...e séguese falando...

Moza que estás no canizo
Bota castañas abaixo,
Anque non teña mandil
Acádochas no refaixo.

Monxe que estás no canizo
Tira castañas para baixo,
tírame das máis grandiñas
que as pequenas non me baixo.

Acabáronse as vendimas
E veñen as esfolladas,
Para comer coas mozas
Catro castañas asadas
O trio lalala baixo o castiñeiro no camiño a Xanimol.. cando era camiño ( sen asfalto)

Menudo chimpo Jorgito!!

7 oct 2009

¿Pasou o pan?

Ay el pan que bueno que esta!! Y cuando te lo traen a casita con un sonido lejano…. Piiiiiiiiiiiiiii
Piiiiiiiiiiiiiiiii piiiiiiiiiiiiiiii pi pi pi piiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii ¿a quien no le suena? Otra de mis debilidades… el desayuno!!! Me encanta desayunar …. Y mas aún en Veleigaz con ese pan "do trigo do país" de unas barras y bollas enormes y crujientes mmmmm ya lo estoy saboreando…
Serán las 11 mas o menos de la mañana y todos alerta … de repente decimos shhhhh escucha, escucha…. El pan!! Mamaaaaaaaaa el paaaaaaaann, que pitaaaa!!
Coje dos barras!! Corre corre que ya se escucha por la Airexa!!!
¿y dónde está la cartera? Y así a todo correr y a medio vestir.. (en pijama muchas veces) subimos la cuestecita y esperar por el derrape de la furgoneta debajo de la casa de Maruja a toda velocidad…
Luego ese gran desayuno fuera si el tiempo lo permite ….
Y eso ahora porque mejor era aún antes cuando se cocía….¡¡ Menuda fiesta!! Los peques hacíamos nuestras galletitas de azúcar con formitas variadas… todas decoradas y buscando una buena esquinita del horno! El pan duraba y duraba..y sabía! Sabía a Pan. Suerte tenéis los que aún disfrutáis de esto!…Recuerdo también (cuando nuestro caminito era todavía caminito..) esperar el pan alado del molino del capador…atravesábamos los xunqueiros y a esperar y esperar contando los coches que pasaban…
Esta es seguro mi visión pero seguro que por todas las parroquias colindantes se vive algo parecido ¿non si?
Para aquellos pobres no aldeanos les vamos a explicar que por la aldea tenemos el gran lujo de que nos traen el pan a casita..llega veloz seguro de la mano de un buen conductor que se adueña de las carreteras… Moucho nos podrá contar de esta experiencia…
Aquí tenéis a anduriña en plena actuación a por el pan con carterita y bolsa en mano…
mirade pa anduriña... e eu que pensaba que o rubio era natural...
y aqui Lamela con una indumentaria de esas típicas de ir a buscar el pan...
No se si alguno le suena la chaqueta... pero aún dura y se recicla para los tonechos jejeje