25 mar 2010

Haciendo la maleta...

Horas y horas de viaje....hablando en mi caso desde Vigo, claro. No sé que tal lo llevaban los que viajaban desde Madrid o Barcelona... y mucho mas lejos todavía: Holanda...
El día, o en muchos casos los días antes, eran ya toda una revolución..Hacer maletas, paquetes, últimas compras, alguna que otra discusión...,llamadas a los tíos;
e vos, ¿a qué ahora salides? Nos xa comemos no camiño...
Bueno logo, vémonos alá.
Otro problemilla era meternos todos y "todo" en el coche...Recuerdo mi calle con el coche un poco mal aparcado... De aquellas, había casi siempre sitio delante del portal, y si no, ya bajábamos la lameli o yo a guardar el sitio en cuanto se fuera uno (imaginaros hacer eso ahora...)
Todos los vecinos del barrio nos veían y hasta desde la ventana alguno decía;
¡qué! ¿a la aldea? y nosotros todos rodeados de paquetes y bolsas...
sí, sí, por unos días...
Buen viaje decían...
Una vez todo colocado todos pa dentro, un acelerón de la anduriña...y ya en marcha decía Pepita;
Dios vaya con nosotros...nos santiguábamos y alé!! Para la aldea!!

Como el camino era laaaaargooo parábamos en alguna fuentecilla a beber algo o en el alto de fontefría a tomar el tentempié...

Había que posar con el super coche nuevooooooo

de paradita también desde Barcelona.. ¿quién será este muchachito?

Me pongo a hacer ahora mi maleta de la pascua de Figueiroá del 2010...Algunas cosas son distitas pero hay otras que no cambiaron nada de nada ¿sabeis cuáles son?
Felíz Pascua a todos.

21 mar 2010

Volando...


Miña terra, miña terra,
terra donde me eu criei,
hortiña que quero tanto,
figueiriñas que prantei,
prados, ríos, arboredas,
pinares que move o vento...


Como decía Rosalia... seguro os avós facían súas estas palabras.
E resulta que ahora nos, non temos nin idea de onde están as fincas dos nosos antepasados...Ata xa aos nosos pais cóstalle encontrar e recoñecer aquelas leiras que no seu día resultaban ser tan importantes para eles.
Aquí tedes o novo entreteñemento para esta semana pequen@s; A buscar as nosas leiras voando polos aires...




Investigai, investigai a ver que atopades...
Se algún non o visulizades pode ser porque non tedes intalado o google earth

Tedes outra páxina tamen interesante para esta tarefiña

O Sixpac


13 mar 2010

Desde mi ventana.

Con la gran nevada el amigo moucho nos envió unas fotos de una Barcelona nevada que, a parte de las complicaciones que pudiera causar, nadie dudaría de que estaba preciosa!!
Me decía moucho en el correo "estas son as vistas desde a miña casa..."


mientras las subía al blog y las veía pensaba yo en la otra ventana de moucho...

y miraba, al mismo tiempo, por mi ventana..Hace unos añitos además de un montón de vecinos veía un cachito de mar que ahora se ha reducido a mas de la mitad ya que un nuevo edificio se ha levantado...pensaba también, como no, en mi ventana de Veleigaz con poquitos vecinos y con mucha soledad...
Volvemos al debate de siempre ¿eh?
Y vosotros ¿que veis desde vuestra ventana?

5 mar 2010

Contando un conto...

Muchas veces escuché al abuelo contar esta historia. Ultimamente se la escucho a mi madre y aún me río de nuevo.... Ahora os la cuento yo aquí, una vez mas...

Estaba un día o Pepe da Sra María e o Alfrediño discutindo ou peleando nesas cousas de rapaces, alí diante das escaleiras do Sr Alfredo. Deberían ter unhos doce ou trece anos...
Entonces dícelle a Señora Estrella o Alfrediño, ¡Pásame pa riba ahora mismo! y el contestaba; ¡Non paso! e volvíalle repetir; ¡Pásame pa riba ahora mismo! e volvía o Alfrediño... ¡Non Paso!

O día seguinte, de mañá cedo, estáballe contando esto mismo a tía Pilar a abuela Generosa, repetíndolle exactamente as mismas palabras... ¡Pásame pa riba ahora mismo! Non paso!
Nestas, estaba despertanto o Moncho escoitando a tía e a nai....
¡Pásame pariba ahora mismo! ¡Non paso!...

Asustado, pensou que eran unhos gitanos que estaban matando a Pilar.. puxo un calcetin e saltou do corredor en baixo correndo polos lameiros hacia a Lamela, onde estaban a bisabuela e a Pepita nas patacas ....

Baixaba berrando o Moncho con nove anos daquela;
-¡¡veñan, veñan correndo a casa! ¡qué estan os gitatanos matando a Pilar!
- ¡Pero ti soñas rapaz!, decía a bisabuela...
-¡ Non soño, non!... Os gitanos dícenlle a Pilar: ¡Pásame pariba ahora mismo! e ela contesta; ¡Non paso!
Entonces, alá se votan a correr hacia a casa y o abuelo, que estaba arando alá mais arriba, viunas correr e quitoulle a chavella o arado e tamen se votou a andar a ver que pasaba...
A Abuela Generosa e a tía Pilar etaban na cociña e cando miran pola ventana dicen;
-¡Ay Dios mio! ¡¡que pasaría que veñen todos correndo..!!
Enton, saliron tamén para fora o seu encontro...
-ehhhh ¿qué pasou? berraban uns..
-ehhh ¡que pasou? berraban os outros...
E así foi como o Moncho revolucionou a todos... Mesmo da Airexa, o Antonio do capador dicen escoitou o barullo e votouse a ver que pasaba...

27 feb 2010

Viajando...

Y como somos ante todo gente de mundo .... vereis como nos hemos paseado de aquí para alla y de alla para acá.
Aquí teneis un recopilatorio... ¡¡¡Había que visitar los amigos de la aldea!!!

Por Amsterdam (1998)

Las llegadas de Moucho a Barcelona (199?)

Un día bien soleado por samil... (199? geliiiiiiiissssss ¿estas ahí?,Esa figura Makiiiii)


Por Barcelona (2000 O primeiro Construmat.)

En Alcalá con liñares (1999)

Por London... Castoriñaaaaaaaaa (2001)

21 feb 2010

Entre potes e potada por Barantes

Moi pero que moi interesante
Mirade mirade...


Dedicado a todos eses románticos, soñadores e amantes dos licores e queimadas... que ben sei que por aquí son a maioría...
Amodiño que esto súbese rápido a cabeza

E para seguir aprendendo aquí tedes mais
historia da augardente

18 feb 2010

De entroido e de parecidos razoables (2ª parte)

Falando de entroido, temos que felicitar como pioneiros na recuperación destas festas os nosos veciños de Bolmente!
E ben certo que comezou con mais xente; ata alcaldesa e todo houbo nos primeiros aniños..
Asique noraboa os perennes que non desisten e seguen ano tras ano divertíndonos e dándonos de comer e beber para quentar o corpiño...
Este ano empanadiña ( moi boa por certo) pulpo con cachelos e orelliñas de postre..Logo con tanto “comere” algo houbo que "bebere" ;)...

Aquí tedes un "pasatiempo” a ver quen encontra as sete diferencias...
A morenaza xa sei non lle importa esto da fama....pero o rubiño de rizos é dos que escapa das cámaras asique espero non se nos enfurruñe... Se ten algunha reclamación que se dirixa o departamento correspodente...

9 feb 2010

Nuevos pobladores del rural...

Hacemos hoy un añito querido@s bloguer@s y os tenía yo una sorpresita que aún no he podido conseguir... Digo aún, porque espero vendrá...Asique dejaremos esta celebración para mas adelante. Así aumentamos la intriga eh?
Os paso de todas formas para que os entretengais cuarenta minutitos el programa del domingo de vivir aquí que salió en la TVG. Salen nuestros amigos de Mer; Martin y Bárbara además de otros valientes nuevos pobladores del Rural...

vivir aquí ( una vez que esteis en la página de tvg a la carta poner "vivir aquí" en buscar y os llevará a los últimos programas. El que os cuento es del pasado 07/02/2010.)

Y como contribución personal y en honor a todos estos valientes que decidieron un día cambiar de vida y algunos los tacharan de locos o soñadores...

yo les dedico esta canción ¿os suena?

Hoy quiero aprender a recorrer vuestra noción desnuda.
Hoy quiero aprender eso que nunca permito en la vida.
Y quiero aprender y liberar de dentro esa ternura.
No lo dejaré, hoy lo haré.
Hoy quiero aprender y escucharé todo lo que me digas.
Y deben saber que en vuestra voz existe la cordura.
Esa que hace ver que falta tanto en esta linda vida.
Y voy a aprender, hoy lo haré.
Y cuando nadie para un rato y mira a su alrededor,
no se deja afectar.
Y es que este mundo gira tan deprisa,
sólo se llega a pensar locura de los demás y nunca miro la mia.
Y hoy voy a entender y lo pequeño que soy en la vida.
Y hoy voy a entender que lo pequeño es grande día a día.
Y hoy voy a saber y recoger toda vuestra caricia,
que llega a la piel y hará bien.
Y cuando nadie para un rato y mira a su alrededor,
no se deja afectar.
Y es que este mundo gira tan deprisa,
sólo se llega a pensar locura de los demás y nunca miro la mia.
Y que existe y que se que ahí está.
Y cuando nadie para un rato y mira a su alrededor,
no se deja afectar.
Y es que este mundo gira tan deprisa,
sólo se llega a pensar locura de los demás y nunca miro la mia.
Y que existe y que se que ahí está.

Es del canto del loco y aquí está el video;

Ahora leer de nuevo la letra...

8 feb 2010

¡¡¡A que nos fataba!!! ¡¡Felicidades Trigainza!!!

Hola, Soy Trigainza y hoy cumplo venticinco. No os escribo mucho pero me voy enterando... y en fin, que solo quería contaros que me muero de ganas de invitaros a una mirinda...
Esta de aquí abajo soy yo delante de la palleira con las gafas y la gorra del abuelo..la gorra del ello...

Viendo la foto...¿cualquiera diría que tengo el pelo rizo?

7 feb 2010

Os almorzos

Sin salirnos de la alimentación y continuando con lo que seguía a esas laaargas noches duquesianas..¿qué me contais del hambre que nos entraba al llegar a casa? Entrábamos en casa despacito, sin hacer ruido para no despertar a nadie…pasitos ligeros. Shhhhh no te rías. shhhh habla bajito…Cuidado con esa tabla del pasillo!!! ¡¡que hace ruidoooo!! Decíamos..
Y antes; a pasar por la cocina a ver que se puede comerrrr... Algún día ya nos habíamos zampado alguna hamburguesa (algunos de gratis.…)pero aún así al llegar, un bocadillito de nocilla, galletas, empanada o lo que sobrara de la comida bien nos entraba jeje Y entre bocado y bocado contábamos lo mas interesante de la noche…
En este temita en Veleigaz tenemos unos precursores..Fueron “os maiores do ello de Veleigaz” los que comiéndose una empanada enterita marcaron ya una tradición... Aquí los tenéis en una faceta de arte fotográfico que yo no conocía...
Berthi muy logrado el posado jejejeRecuerdo aquella mañana famosa de la empanada y el disgusto de la tía ..Decían;
Pero...¡¡estes pequenos comeron todas as empanadas!!!! E no deixaron nin o papel!!¿E a que hora chegarían?? ¿Alguén os sentiun? ¡¡Vounos sacar da cama ahora mismo..!!
¿E vos? ¿Comiades o chegar a casa?