12 feb 2012

Una adaptación... ¿Os suena?

Es algo tan triste el color del invierno sobre el asfalto de mi ciudad...
Las calles mojadas brillan mucho y no huelen como mis campos de Veleigaz
Los escaparates vendiendo mentiras, te guiñan los ojos invitándote a entrar
La ciudad es mi enemiga porque es tramposa y divertida que va colándose en tu vida para poderte dominar
Y es que es algo tan triste el color del invierno sobre el asfalto de la ciudad...
Yo me vuelvo al pueblo para vivir en la aldea
Hay que sentir que la tierra te hace volver a nacer
Vente conmigo para sentir su caricia ....
No es nada triste el color del invierno sobre los campos de Veleigaz...

y para los que aún no caigan aquí está la original:




¿Quédalle ben a Veleigaz eh?

31 dic 2011

¡¡Feliz 2012!!!

Aquí vai en imaxes o noso pasado 2011.. O que lle quedan apenas unhos intantes de vida e o que xa deixa na retina moitos momentos compartidos, como veredes no video..
E mañá teremos xa o novo 2012 e desde este rinconciño deséxovos a todos o mellor para este novo ano. Desexo moitos mais momentos como estos e xa que estamos... Desexo moito mais rural...mais xente nas aldeas..mais pequeniños e pequeniñas.... mais xóvenes, maduros e mais maduros... mais.
Mais Pascuas de Figueiroá...Mais vacas, ovellas...Un burriquiño e unha burriquiña en Veleigaz....
E conexos, pitas....un porquiño....
Son dias de soños.... asique por soñar que non nos quede... Moitos bicos e abrazos a todos.


3 dic 2011

E anduriña saliunos na tele...

Buscai nos minutos 0:33, 4:45 e 8:56... a ver se vedes alguen de Veleigaz...

29 oct 2011

A Escasulla na casa de Mateo. No Barrio de Figueiroá

Aquí che vai Mateo especialmente dedicado.. Hoxe chegarás por primeira vez a terra dos teus avós. Onde naceu o teu pai, e onde seguro, bos ratos as pasar...Entrarás por a porta grande e un mundo especial che espera por a casa do Crú; no Barrio de Figueiroá. Vaite preparando Mateo a escasullar... Que como dice a Laura, traballo non a faltar. Benvido e moitas felicidades os teu papás!
Como de custumbre subide o volumen..




Por certo Mateo..Levas sangue de Veleigaz....A túa bisaboa Rita naceu xunto co meu avó nun lugar chamado Veleigaz...e pa min que un aire te votas a raza do ello....

7 oct 2011

Barxacova. Todo un descubrimento...

E cando subíamos costiñas arrapañando castañas no camiño, ainda tendo na retina a beleza dun paseo por unha pasarela de madeira a beira do rio mao, aparaceu Barxacova...
Apareceu Barxacova e a súa xente...Aquela señoriña estendendo a súa roupa nun pequeno tendal entre pau e pau, con vistas o río e a súa horta. Alí estaba. Retorcéndoa e ben escurrida. Con ese olor a suavizante natural....(Xavon "olor marsella" chámanlle ahora no super....).
Esa roupa ten que secar dunha maneira especial, pensei...
A temperatura do día era ideal, calorciño non moi habitual entrando o outono... e aquel, foi todo un momento...Un momento deses no que un qedaría alí un rato, observando esta escena pasar e poñéndose a imaxinar...
(Canto votei de menos a miña cámara mirando para aqueles pantalos estendidos...ainsssssss)

Aquí van unhas fotiños da lameli desta ruta que nos organizou o colado do vento e que sin dudas hai que repetir...

 O comenzo...

 A pasarela sobre o río Mao...
Barxacova... Un lugar onde Peter Pan seguro visitou...

25 sept 2011

Unha vendimia en Lobeiras... Na Ribeira Sacra

Tú gitana que adevinhas
me lo digas pues no lo sé
si saldré desta aventura
o si nela moriré.
O si nela perco la vida
o si nela triunfaré,
Tú gitana que adevinhas
me lo digas pues no lo sé.

Así dice a canción...e como as fotos e a letra falan por sí soas aqui a tedes....
A min esta vendiamia, un ano mais, deixame sen alento...deixame sen palabras...

7 sept 2011

De casi todo y a cualquier hora...

Es Domingo por la mañana en Veleigaz. Te levantas a desayunar y cuando vas a encender la cocina ……..uy! Sorpresa! No hay gas!! Resulta que al último (o última) que cambió la bombona se le olvidó decirlo....Puede pasar....Pero Tranquilos! En la aldea NO pasa nada....Tenemos nuestro "Open Cor Rural";
 La Cantina de Anllo....
¿Queréis una bombona? ¿Tomate en conserva? ¿ Aceite? ¿Jabón? O quizás...¿Un saco de cemento?
¿Tomar un vinito y leer la prensa? Pedir, pedir por esa boquita… Hasta gominolas de ladrillitos y corazones tienen en la cantina de Anllo, que por suerte todavía tenemos disponible…
¡Y todos los días!; domingos y fiestas de guardar…
Asique allá nos fuimos de mañana de domingo de compras ....Viendo todas aquellas estanterías pensaba yo en otras muchas que ya no están. Como las que teníamos cerquita en la Carqueixa y Santa Marta donde además de comprar gominolas y chupachups a peseta, jugábamos al futbolín.… Pero claro....
¿Cómo van a estar? No hay clientes….
Por suerte a ésta todavía le quedan.... aunque predomine o vasiño de viño mas que la compra del paquete de lentejas... Al salir hasta tropezamos al Sr. Alcalde....

Entrada a la cantina de Anllo....(Dentro deume vergonza sacar a foto asique aquí vai abaixo unha que atopei e que pode ter "algún parecido"

Asique; Señores Open Cor, ustedes no inventaron nada. Pero que nada de nada….. Es más, aún les queda mucho para equipararse a nuestras cantinas… Les queda lo mas importante: Les queda conocer a sus clientes por su nombre o por de que casa son.
Y como no, les falta tener bombonas de butano y sacos de cemento….:)
Digamos que solamente lo nuevo es que se han pintado de azul.

5 jul 2011

La esperanza del rural gallego...

Así titulaba un artículo del pasado domingo en el Faro de Vigo....

Casi medio millar de gallegos aprovecharon el año pasado las ayudas para incorporarse al campo

Un reciente estudio psicológico asegura que pasar tiempo en un entorno rural, cerca de la naturaleza, mejora la atención, la concentración y la memoria, aunque los que han elegido irse a vivir al campo tal vez no tengan noticias de él. Lo que sí saben es que el aire es más limpio y hay menos contaminación acústica y visual y además de algún modo han intuido, y los expertos lo suscriben, que están más lejos del estrés, y por lo tanto, de una depresión.

CARMEN VILLAR - SANTIAGO Cuando Fray Luis de León escribió aquello de "qué descansada vida la del que huye del mundanal ruido", en realidad estaba sucumbiendo a una moda de su época, el Renacimiento, cuando se aspiraba a la paz que se asociaba al mundo rural frente a la algarabía de las calles de las ciudades. No obstante, esa percepción, de la que tuvo gran parte de culpa el poeta romano Horacio, no se asentó con el tiempo. Por el contrario, durante el siglo XX se vivió el éxodo del rural a la ciudad, un fenómeno que en Galicia agravó el proceso de emigración a Europa desde la década de los cincuenta.

Aunque afirmar que el campo se ha quedado vacío resulta poco preciso –si bien los datos del Instituto Nacional de Estadística, que dan cuenta de alrededor de una treintena de aldeas abandonadas en la comunidad gallega cada año no parece desmentirlo en exceso–, resulta ilustrativo comprobar cómo han caído las aportaciones al PIB del sector primario, pasando de ejercer de principal motor y sostén de la economía hasta los años sesenta para conformarse ahora con una modesta aportación del 2,8%, un cambio de tendencia en el que tuvo que ver la incorporación de España a la entonces Comunidad Económica Europea.

No obstante, precisamente en los últimos años el rescate llega también desde instituciones europeas, que cofinancian ayudas destinadas a la incorporación de menores de 40 años al sector. Porque, además de que se queda sin gente, el rural tiene otro problema: el envejecimiento. Solo 34 ayuntamientos gallegos, casi todos en A Coruña y Pontevedra, tienen más jóvenes que mayores de 65 años. Gracias a esta medida el año pasado 441 personas de hasta 40 años se decidieron a rescatar los aperos de labranza. Y aunque en buena parte de los casos es una decisión impuesta por la jubilación de un familiar, no faltan otras razones, como una alternativa laboral en momentos de crisis.

Pero además existe otro grupo que no se puede englobar en ninguna de estas categorías porque lo que los mueve es la vocación. Esos "neorrurales" –algunos se definen así y a otros el adjetivo no acaba de gustarles– no están formados solo por descendientes de gallegos que vivían ya del campo, sino también por todo tipo de gente –no solo jóvenes– desencantada con la ciudad o la profesión que han elegido, y que abandonan a pesar de la crisis, e incluso urbanitas procedentes de grandes núcleos, como Madrid, que nunca habían pisado el campo. Todos ven en el mundo rural una alternativa vital, al margen de que tengan ayudas o no. De hecho, a la mayoría de estas personas les mueve cultivar sus productos. De nuevo, como decía Fray Luis: "Del monte en la ladera por mi mano plantado tengo un huerto, que con la primavera de bella flor cubierto ya muestra en esperanza el fruto cierto".

Su propio huerto cultivan, por ejemplo, en la cooperativa ourensana Daiquí, aunque ahora que se dedican a la distribución tienen que contar con la ayuda de muchos huertos más. María José Morales y su marido, profesores en excedencia, son un ejemplo de ese regreso al origen. María José, hija de emigrantes, vivía en Euskadi, donde estudió Magisterio, y decidió volver al pueblo de su madre, en A Limia, ahora Reserva de la Biosfera. Primero intentaron compatibilizar su profesión con el campo, pero el gusto por el rural y "comer sano" les pudo, además de una implicación personal en la lucha contra la parcelaria y a favor de la agricultura ecológica, "que era fácil, porque es como la tradicional, a la que no le gustaba el uso de productos químicos", afirma. Pero María José no aconseja esta opción a todo el mundo: "En la gran ciudad tienes todo al alcance de la mano, aunque yo no lo echo de menos porque me compensa", explica. "Estoy en casa cuando quiero y me marco yo los horarios. No tengo que separar el trabajo de mi familia. Soy una privilegiada", subraya.

De Madrid llegaron Jorge Rico y Rocío, quienes, junto a Javier Lozano, pusieron en marcha la cooperativa Como Cabras en Castro Caldelas para producir queso. Rico reconoce que eran "urbanitas", pero que "despreciaban la vida de ciudad". Ejemplos como los de ellos hay muchos y se transforman en cooperativas y casas rurales, o en experiencias como la de Milhulloa, en Palas de Rei, donde licenciadas en Biología y Farmacia cultivan desde hace una década plantas aromáticas y medicinales. Más novatos son Luis Fontenla –filólogo– y Sabela Facal –que trabajaba de dependienta en una tienda–, quienes en 2007 se aventuraron en lo más profundo del Courel –donde ellos mismos rehabilitaron una casa que ahora comparten con su bebé– para rescatar bajo el nombre "O Sequeiro da Portela" los "soutos" y la cultura del "sequeiro" tradicional para elaborar harina a partir de castañas.

Todos ellos, como cantaba Fray Luis, traen la "esperanza" para el rural a través de sus huertos. Y aunque algunos vecinos de toda la vida pueden mirar a los recién llegados "con recelo al principio" –como reconoce Xurxo López, que gestiona una casa de turismo rural en Ourense–, "en general les gusta que venga gente al campo, aunque sea gente joven y muy diferente a ellos".


Víctor Boga y Marta García, propietarios de la granja ecológica "Millo e Landras". // Archivo personal de V. B.

Os hubiera puesto el link y acabábamos antes pero así seguro sois más los que leeis el artículo que no tiene desperdicio...
Ale valentes a por a granxa de pitas rubias...ou  cochos... becerros.....cabras ou tomates ou eu que sei!!!
Este Victor Boga e Marta García dende logo estresados non parecen ou??

Aiiii se nos tocara a bonoloto.......

11 jun 2011

El Ayuntamiento de Sober (Lugo), el primero en constituirse

Así, con esta noticia, almorcei esta mañá. E nada mais e nada menos que no telediario matutino da RTVE.
Pois dende aquí a miña noraboa pola idea e que esperemos sexa exemplo de traballo no futuro...
Moitas caras coñecidas na corporación  do concello...Ben seguro todas elas con grandes proxectos bos para Sober...
Aqui tedes a noticia:



Polo que a este recunchiño concerne.... e por si acaso o novo Sr. Alcalde nos visita ímoslle recordar que hai por ahí algunha solicitude pendente dun cachiño de camiño que hai que asfaltar. É a baixada a casa do Ello de Veleigaz..que cando chove, os coches derrapan e non hai maneira de sair... O mellor, con sorte, ainda esta pegado o post-it por riba da mesa da alcaldía....
E xa postos... non vos olvidedes de limpar o camiño que leva O barrio dende Veleigaz...que pa os poucos veciños que hai non se poden comunicar...
Ale! eu xa pedin :)) ¿e vos?

Bueeeeeeeenooooo pero como todo non vai ser pedir...vamos felicitalos tamén por a organización dos concertos de xuventudes musicais...A ver si este verao disfrutamos de novo coa música en Sober.